| En toen was er emotionele mishandeling….. | |
|
COLUMN (augustus 2006) |
|
|
Opvoeding van de slachtoffers |
|
|
COLUMN (september 2006) |
|
|
Hoe nu verder in de relatie met je ouders door Maria ten Burg Als je op een gegeven moment tot de ontdekking komt dat de relatie die je met je ouders hebt en hebt gehad overeenkomsten vertonen met de relatie waarin je emotioneel mishandeld bent, dan is dat best wel even slikken. Er word je een heleboel duidelijk. Daarom ben je juist in zo’n relatie gebleven, daarom heb je het als gewoon beschouwd, daar komt een slecht eigenbeeld vandaan! Een slecht eigenbeeld waar je een man/ vrouw relatie mee bent begonnen. Juist die mannen/ vrouwen die zelf een minderwaardigheidsgevoel hebben en in staat zijn om te manipuleren zoeken een vrouw/ man die kwetsbaar is, die hiervoor gevoelig is. Het is echt even slikken als je tot ontdekking komt dat je ouders een groot aandeel hebben gehad in de keuze van je echtgenoot/ echtgenote. Je mag boos zijn als je dit tot ontdekking komt. De ervaring is, is dat dit niet bespreekbaar is met ouders. Het is een bodemloze put om hen dit duidelijk te willen maken. Ze zullen alles ontkennen en de “schuld” weer bij jou leggen met alle argumenten die ze op dat moment maar kunnen bedenken. Het zal je niet goed doen om met hun in discussie te gaan. Er zit niks anders op dan dat jij er anders tegenaan gaat kijken. Je hebt een relatie met hun. Ze zijn je ouders. Je hebt ze niet uitgezocht en vrienden kun je wel uitzoeken…….Dat is waar, maar ook te gemakkelijk om je daar achter te verschuilen. De uitdaging is om met je ouders een relatie aan te blijven gaan, waarin jij er anders tegenaan gaat kijken en er anders in gaat staan. De relatie verbreken is het makkelijkste wat je kunt doen. Dan ben je er vanaf, dan voel je geen pijn of frustraties meer. Dan kun je je boosheid een plekje geven en hoef je je niet langer meer te ergeren. Toch is er kans dat er een gevoelige plek bij je blijft zitten. Als je alleen maar aan je ouders denkt!!!!!! Dat is niet goed. Durf de uitdaging aan te gaan om er zelf anders mee om te gaan! Wil je hier op reageren, e-mail dan naar
info@jijveilig.nl |
|
|
|
|
|
COLUMN (oktober 2006) |
|
| De uitdaging aan gaan door Maria ten Burg Waneer zich het proces van het kleineren door de ouder(s) naar jou toe voorzet en jij je er bewust van wordt, dan is het raadzaam om bij jezelf na te gaan wat voor jou de beste manier is om deze kwetsende relatie te doorbreken. Maak gebruik van de absurditeit. Het is toch absurd dat een ouder zo met je om kan gaan! Gemene opmerkingen naar je toe maken, streken leveren waarover jij je kunt verbazen hoe ze er op komen om je die te leveren. Zo zijn er nog wel veel meer pijnlijke dingen op te noemen. Absurd….. Waneer je bij jezelf voelt dat je sterk genoeg bent om een confrontatie aan te gaan en je niet verwacht dat het bespreekbaar is, dan word het tijd om goed voor jezelf te zijn. Vraag ze of ze op willen houden met rotopmerkingen, vraag ze of ze op willen houden met streken te leveren, vraag ze of ze in respect met je om willen gaan. Dan begint de strijd. In de meeste gevallen zal er een gigantische ruzie ontstaan, want jij mag niet iets over hun gedrag zeggen. Jij mag niet vragen om respect, jij behoort alleen maar respect voor hun te hebben en precies te doen zoals zij het willen. Jij hebt toch altijd de klappen van hun pijnlijke vernedering ondergaan en dan blijft alles prima, maar als je duidelijk vraagt of ze er mee willen ophouden, dan zijn ze gigantisch op hun hart getrapt. Ze hebben toch zoveel voor jou gedaan? Ze hebben toch altijd voor je klaar gestaan? Je word een ondankbaar nest genoemd. Een scala met verwijten word over je heen gestort. Alles wat ze kunnen bedenken word op je bord gegooid. Besef heel goed dat jij alleen maar vraagt of ze op willen houden met rotopmerkingen en streken te leveren of dat andere wat jou zoveel pijn doet. Ga niet met hun mee in het gooien van verwijten naar elkaar toe. Blijf vragen of ze er mee op willen houden. Dan is de keus aan hun wat zij er mee gaan doen. Een kind heeft altijd het recht om te vragen om respect. Daar is niks mis mee. En het is echt niet teveel gevraagd. Je doorbreekt een spiraal, want nu zit je op het punt waar je diep in je hart altijd al hebt willen zitten. Dat de aanhoudende vernederingen gestopt worden. Of dat nu is omdat zij het contact met je verbreken of omdat ze door de strijd heen beseffen dat ze wel anders met je om moeten gaan anders raken ze je als zoon/ dochter kwijt. Het is om het even, maar de vernederingen worden doorbroken. -------------------------------------------------------------------------- Reactie.......(21-10-06)
De situatie die jij beschrijft, vragen
om met respect benaderd te worden en dan afgestoten worden, ken ik
maar al te goed. Ik heb geleerd niet meer te vragen om respect, niet
meer te vragen naar mij toe te komen als hen iets niet bevalt (wie
zijn zij om jou aan te geven dat iets van jou hen niet bevalt? Mag
jij dat bij hen ook doen?), maar mezelf met respect te behandelen,
mezelf goed genoeg te vinden, en als iemand mij respectloos benaderd
er wat van te zeggen. Grenzen aangeven. Maar je verliest er mensen
door. Mensen die dat als een bedreiging zien, mensen die je willen
remmen in je eigen ontwikkeling, omdat zij baat hebben bij jouw oude
ik. Ik ken het, kun je je niet tegen weren. Blijf bij jezelf, geef
je grenzen aan en wees trots op dat geweldige mens dat je bent! Op
dat geweldige kind in je dat nooit gezien is zoals het werkelijk is,
zich altijd heeft moeten aanpassen om gezien/geliefd te worden, aan
moeten passen om goed genoeg gevonden te worden. Nou, mooi niet,
niet meer met jou! Je bent geweldig zoals je bent en dat was je als
afhankelijk kind ook al! |
|
|
|
|
|
COLUMN (november 2006) |
|
|
En dan…….? door Maria ten Burg Je bent duidelijk geweest, maar van opstandigheid alleen word je nog geen mens. Het is een stap in de goeie richting. Je bent een weg ingeslagen die oneindig lang is. Een weg naar het overwinnen van de angst voor de vrijheid om jezelf te zijn, dichter bij jezelf te komen. Je breekt de muur die je opgetrokken hebt om de pijn maar niet te voelen van het miskende kind in je, langzaam aan af. Het kind, wat zich onbewust heeft bezig gehouden hoe ze zijn/haar ouder(s) tevreden kan stellen, zodat de ouder(s) bewijzen dat ze van dit kind houden. Het kind wat niet boos mocht zijn, want het moest een makkelijk, lief kindje zijn voor de buitenwereld. Wat zou de buitenwereld anders wel niet denken! En anders kreeg het wel straf! Het kind, wat gemanipuleerd werd om zijn/haar eigen wensen en verlangens de kop in te drukken. Geen warmte, geen interesse naar het zijn van dit kind, het kind wat zich schuldig moest voelen om wat het allemaal de ouder(s) aan deed! Het kan twee kanten op met een miskend kind. Of het maakt gebruik van anderen, overheerst, manipuleert en maakt de ander afhankelijk en heeft geen goed woord over voor goed functionerende mensen. De andere kant kan zijn dat er een overdreven angst is voor verlies van liefde, vandaar de grote bereidheid om zich volledig aan te passen aan de ander, gevoelig voor krenkingen, zich overmatig schamen en een sterk ontwikkeld gevoel van schuldgevoelens. Een kwetsbaar gevoel van eigenwaarde. Het is wel duidelijk dat het miskende kind problemen ondervind in relaties. Het is onecht. Het doet of overdreven zijn/haar best om maar niet afgewezen te worden of het vertoond op een agressieve manier een zelfverzekerde houding. En dan……? Heb jij het lef om vrij te worden van je onechte leven, op weg naar de vrijheid om jezelf te mogen worden? Durf je de pijn te ervaren van het kind in je wat miskend werd/word door je ouder(s)? Vind jij het ook een leuke uitdaging om bij jezelf stil te staan waar je knelpunten zitten om meer jezelf te kunnen zijn en onder ogen te zien waar jou beschadigingen zitten? TERUG naar COLUMNS |
|
|
|
|
|
COLUMN (december 2006) |
|
|
Gevolgen door Maria ten Burg Mocht je kiezen voor een vrijer leven, dan zul je toch door een heel proces van zelfonderzoek heen moeten. Misschien met behulp van een deskundige, maar die is er alleen om je bij te staan in dit proces, het op gang zetten en om er samen met jou door heen te worstelen. Dan nog moet je het zelf doen. Doordat je door een heel proces heen gaat om dichter bij jezelf te komen en daar te blijven, zul je in de loop van de tijd veranderen. Deze veranderingen hebben vaak ook consequenties. Vrienden, bekenden, partners of familie kunnen je nieuwe Zijn niet accepteren. Heel begrijpelijk, want zij kenden het ouwe zelfbeeld van jou en dat beviel hun goed. Je past niet meer bij ze, je bent zo anders! Dit kan heel pijnlijk zijn, maar niets is mooier dan jezelf zijn, dat je van jezelf houd, je sterker voelt, rust voelt en je evenwichtiger word. Pijnlijk dat je vertrouwde mensen verliest, maar liever mensen om je heen die je blijven bevestigen en stimuleren om jezelf te ontplooien. Puur worden en blijven. Trots zijn op wie je bent, met tot gevolg dat je opener word, meer liefde kunt geven maar ook ontvangen, los komen van oude gedachtes en van de gevolgen van je jeugd. Een nieuw leven…… De komende tijd wil ik graag een aantal onderwerpen uitwerken. Voor de volgende maand wil ik graag vertellen over manipuleren. TERUG naar COLUMNS |
|
|
|
|
|
COLUMN (januari 2007) |
|
|
Manipulatie door Maria ten Burg
|
|
|
|
|
|
COLUMN (februari 2007) |
|
|
Werken vanuit eigen kracht door Maria ten Burg Manipuleren sloopt je. Het trekt alle energie uit je. Zodra er een machtstrijd ontstaat in een relatie, of het nu tussen partners is of ouder/ kind relatie of baas/ werknemer relatie enz, dan is de 1 bezig met energie uit de ander aan het trekken, maar krijgt er zelf ook geen energie voor terug. De neerwaartse spiraal is in die relatie ingezet. Wanneer je in staat bent om iets aan die ander duidelijk te maken wat je graag wilt en daarbij de waarde van de ander niet uit het oog verliest, dan werk je vanuit eigen kracht. Je gebruikt ander woorden dan wanneer je manipuleert. Je wilt de ander niet dwingen, je wilt alleen duidelijk maken wat jou bezig houdt en dan is het aan de ander wat die er mee doet. Vaak als er wederzijds respect is, dan is die ander bereid om aan jou wens te voldoen, omdat die het zelf dan ook wil. Het samenwerkingsverband. Als de baas je iets gebiedt om te doen, dan heb je er al geen zin meer in. Als een baas je iets vraagt te doen, dan is de wil om het doen meteen veel groter om het te gaan doen. Zodra je iemand klem zet om iets te gaan doen, dan wordt de strijd alleen maar groter. Zodra de ander het gevoel heeft dat die er zelf nog een keuze in heeft, loopt het allemaal veel soepeler. Voorbeeld: De afspraak is dat je kind op dinsdag gaat douchen. Je spreekt het kind aan dat het dinsdagmiddag moet douchen. Gelijk komt het kind in het verweer. Uiteindelijk wil het niet meer douchen en gooit alles in de strijd. Er worden lelijke woorden heen en weer gegooid en aan het eind van de dag is het kind niet gedoucht, jij doodop en het kind ligt met boze gevoelens in bed. Wanneer deze afspraak er is, spreek je het kind er op aan dat het vandaag wel moet douchen en je stelt voor om het vanmiddag te doen of vanavond, dan heeft het kind zelf een keuze en zal het verder mee werken. Samenwerken. De afspraak van dinsdag douchen, daar wordt gehoor aan gegeven en het kind kan er zelf een keuze in maken of het nu de middag wil of de avond wil douchen. Als iedereen nu eens de wil om macht te hebben uit zijn/ haar leven weg kan halen, dan was er veel meer liefde op deze aarde en veel meer positievere energie. Het zou ons allemaal goed doen. TERUG naar COLUMNS |
|
|
|
|
|
COLUMN (maart 2007) |
|
|
Gedachten omzetten door Maria ten Burg Een mens is geneigd om zich vast te zetten in zijn eigen gedachtes. Ik moet nog zoveel doen……… Ja, maar zo hoort het……. Zo hebben we het altijd gedaan…… Het kan niet anders……Wat zullen anderen er van zeggen…… Wat zou die ander er van denken……… Die ander heeft het zo gedaan omdat……. Laat ik het maar zo doen, want dan vind die ander mij misschien nog wel aardig……Ik ben druk, ik heb het zo druk……. Dat kan ik niet….. Er zijn zoveel gedachtes op te noemen. Ieder mens kan een keuze maken om gevangen te zitten in dit soort gedachtes, maar je kunt ook de keuze maken om je vrij te maken, vrij te voelen. Negatieve gevoelens worden omgezet in positieve gevoelens die deze gedachtes met zich mee kunnen brengen. Ik moet nog zoveel doen: Ik wil nog zoveel doen. Ja, maar het hoort zo: Je bent zelf in staat om na te gaan of je het wel of niet wilt. Zo hebben we het altijd gedaan: Wat je altijd zo hebt gedaan wil niet zeggen dat het altijd goed is geweest. Het kan niet anders: Niks is onmogelijk. Wat zullen anderen er van zeggen: Het maakt toch niet uit wat zij er van zullen zeggen? Het gaat er toch om wat goed voor jezelf is en voor je medemens Wat zou die ander er van denken: Het gaat er toch niet om wat die ander er van denkt voordat je hem of haar gevraagd hebt wat die daadwerkelijk denkt (als je het al zou willen weten)? Die ander heeft het zo gedaan omdat: Wil je voor God spelen? Wie ben jij om gedachtes in te vullen voor een ander. Laat ik het maar zo doen, want dan vind die ander mij misschien nog wel aardig: Als je het nu eens anders doet dan die ander van je verwacht en hij vind je niet meer aardig, dan is die ander niet goed voor je. Ik ben druk, ik heb het zo druk: Die keuze maak je zelf. Als jij je bezigheden voelt als een druk, dan ben je echt niet goed bezig. Dan leg je jezelf druk op. Je hebt altijd de keuze om veel bezig te zijn omdat je dat wilt en leuk vind of je kapt met een aantal bezigheden of verplichtingen die je jezelf op hebt gelegd. Dat kan ik niet: Dat is afschuiven. Je kunt alles, alleen het ene gaat je makkelijker af dan het andere. Ze dan: dat wil ik niet. Soms moet je draaiingen maken in je gedachtes, want anders kun je aan de negatieve gevoelens die dat met zich mee brengen, aan onderdoor gaan. Haal die druk er af door gedachtes om te zetten, zodat je vrijer word en er meer ruimte komt voor positieve gevoelens en rust in je hoofd. Je mag zelf keuzes maken. Elke dag weer en elke dag weer nieuwe keuzes maken. |
|
| TERUG naar COLUMNS | |
|
|
|
|
COLUMN (juni 2007) |
|
|
machteloosheid voert tot razernij "Als je de loop van je leven niet kan beïnvloeden, als je ziet dat de overheid uit is op eigen gewin en van jou niets lijkt te begrijpen, als je geen verantwoordelijkheid draagt voor wat er om je heen gebeurt, dan verlies je de hoop, dan voel je je waardeloos en zou je alles en iedereen in elkaar willen trappen, want machteloosheid voert tot razernij. Geef de hopelozen hun hoop, de waardelozen hun waarde. Geef macht aan de machtelozen en voorkom daarmee zinloos geweld". Anna Enquist (auteur) |
|
| TERUG naar COLUMNS | |
|
|
|
|
COLUMN (juli 2007) |
|
|
Authenticiteit door Maria ten Burg Authenticiteit is de sleutel tot geluk wordt er vaak gezegd. Wees oprecht en volg je overtuigingen en je zult een rijk en zinvol leven leiden. Spreek zoveel mogelijk de waarheid, presenteer zoals je echt bent, handel op een oprechte manier, geen pretenties hebben, verantwoordelijkheid nemen voor je gevoelens en voor je daden, achter je keuzes blijven staan. Mooi gezegd. Maar wanneer ben je echt? Sommigen zeggen dat het niet echt bestaat, je Ware Zelf. Als partner ben je weer anders dan als collega of als vriend. Mensen zijn het meest extravert in de rol als vriend, het meest consciëntieus (gewetensvol/zorgvuldig) op hun werk. Het ontvankelijkst als geliefde en het onaardigst als kind en student. Dat iemands persoonlijkheid per situatie enigszins kan wisselen, wil echter niet zeggen dat hij daardoor minder authentiek zou zijn. Het blijkt juist als mensen deze persoonlijkheidstrekken (extraverter, ontvankelijker, vriendelijker, verantwoordelijker en opgewekter) ontwikkelen, ze zich steeds meer authentieker voelen. Uiteraard past een ieder zich aan op zijn omgeving. Maar het moet niet zo zijn dat je alleen maar bezig bent om je aan te passen aan die ander, zodat deze je aardig vind, om een goeie indruk achter te laten of om iets te bereiken. Het is een kwestie van zoeken naar een evenwicht tussen jezelf en je omgeving. Maar mensen doen zich niet altijd met opzet anders voor dan ze zijn. In veel gevallen hebben ze niet eens door dat ze niet authentiek zijn. Dit heeft te maken met het zelfbeeld. Als je een onrealistisch zelfbeeld hebt wat niet overeenkomt met de werkelijkheid en met verborgen, echte gevoelens zoals fouten, mislukkingen, kritiek, afgewezen worden, niet geschikt zijn voor een baan die veel aanzien geeft, dan moet je jezelf in vreemde bochten wringen. De ware gevoelens worden onderdrukt en praten we recht wat krom is. Je bent pas oprecht als je ook pijnlijke gevoelens over jezelf durft te accepteren. Wie zichzelf voor de gek houd, zal zich minder kunnen ontwikkelen en heeft minder positieve ervaringen in het leven. Je haalt niet het beste uit jezelf. Het is juist de moeite waard om je eigen diepere impulsen, nieuwsgierigheden en waarden te ontdekken. TERUG naar COLUMNS |
|
|
|
|
|
|
|
EXTRA-COLUMN (24 juli 2007) |
|
|
bezorgdemoeders.nl Graag willen we de site bezorgdemoeders.nl onder de aandacht brengen. Intro Deze site gaat in op de positie van gescheiden moeders en hun kinderen die in de knel zitten als gevolg van het in 1998 veranderde familierecht en de daaruit voortvloeiende omgangsregelingen. Alle ex-partners, dus ook mannen die hun echtgenote of kinderen mishandelden, kunnen op dit moment al, ongeacht een eventuele strafrechtelijke veroordeling, na een scheiding een beroep doen op de omgangsregeling uit het familierecht. Hun slachtoffers kunnen zelfs op straffe van dwangsommen verplicht worden hun kinderen aan hun ex-partner over te dragen. In juni 2007 is bij de behandeling van de 'Wet bevordering voortgezet ouderschap en zorgvuldige scheiding' een amendement aangenomen van Jan de Wit van de SP over 'gelijkwaardig ouderschap'. Deze 'gelijkwaardigheid' geldt ook voor vaders, die voor de scheiding niets aan kinderzorg hebben gedaan of tijdens de zwangerschap of kraamtijd vertrokken zijn. Ze kunnen met deze wet in de hand een op hún wensen toegesneden zorg- en contactregeling afdwingen, terwijl dat voor de moeder absoluut niet het geval is. De moeder kan door dit amendement gedwongen worden haar kind af te staan aan een vader die geen flauw idee heeft wat er bij kinderverzorging komt kijken. Bezorgde moeders willen daarom aandacht vragen voor de gevallen waarbij 'gelijkwaardig ouderschap' ongelijkheid in de hand werkt en kinderrechten met voeten worden getreden. Bezorgde moeders willen de leden van de Eerste Kamer overtuigen dat dit amendement voor een grote groep moeders de problemen bij een scheiding nog onoverkomelijker maakt dan ze al waren. Bezorgde moeders begrijpen niet dat, als scheiden onaantrekkelijker gemaakt moet worden, het alleen voor hen onaantrekkelijker gemaakt moet worden. Bezorgde moeders willen tot slot allemaal het beste voor hun kinderen, of, als de wetgever dat niet toelaat, iets dat leefbaar is. Er is een mogelijkheid om een petitie te tekenen die naar de volksvertegenwoordigers van de Eerste kamer gestuurd wordt. Dit gaat om de volgende punten: Recentelijk is 'De Wet bevordering voortgezet ouderschap en zorgvuldige scheiding' door uw collega's in de Tweede Kamer behandeld en aangenomen. De term 'gelijkwaardig ouderschap' die aan deze wet is verbonden, institutionaliseert de ongelijkheid in de verdeling van de zorgtaken die in de praktijk bestaat. Weinig vaders hebben voor de scheiding een evenredig aandeel in de zorg voor de kinderen. Met deze wet kunnen zelfs ex-partners, die tijdens de zwangerschap of de kraamtijd vertrokken zijn, een omgangsregeling afdwingen die is aangepast aan hun bestaan terwijl dat voor de primair zorgende, doorgaans de moeder, niet het geval is. Er bestaat een tendens in de Nederlandse politiek om het gezin te herwaarderen. Als de wetgever in dat kader scheiden moeilijker wil maken, waarom moet dat dan met maatregelen die het alleen moeilijker maken voor vrouwen? Ik roep u daarom op nader onderzoek te doen naar de bestaande problematiek bij kinderen en moeders voor wie de omgang met de vader op bezwaren stuit en niet de nu al grote problemen voor deze kwetsbare groepen verder te vergroten door deze wet te onderschrijven. Kijk voor meer informatie op www.bezorgdemoeders.nl
|
|
| TERUG naar COLUMNS | |
|
|
|
|
COLUMN (7 februari 2008) |
|
|
Als een vader de moeder van zijn kinderen
vermoordt, heeft hij het recht om zijn kind in de gevangenis te ontvangen.
Zelfs al heeft het kind gezien dat hij dit heeft gedaan.
Hetty Nietsch schreef voor het februarinummer van Opzij een hartverscheurende reportage over drie gevallen waarin kinderen omgangsplicht hebben met vaders die hun moeder hebben vermoord. Hét grote probleem waar deze kinderen, voor staan is dat het getuige zijn van huiselijk geweld niet als (kinder)mishandeling wordt erkend binnen het Nederlandse familierecht. Mishandeling van of zelfs moord op de moeder in de nabijheid van de kinderen wordt niet gezien als huiselijk geweld tegen het kind, dús heeft de vader het kind niet mishandeld, dús hij vormt geen gevaar voor het kind, zo wordt geredeneerd. Familierecht advocate mr. Anke de Wijn onderstreept in de genoemde reportage dat zij nog geen enkele rechter in Nederland heeft meegemaakt die een kind in dergelijke gevallen ook als slachtoffer ziet. Terwijl toch internationaal erkend en bekend is dat getuige zijn van huiselijk geweld geestelijke mishandeling is en wel degelijk een vorm van ernstig huiselijk geweld. De hoofdredactie van de Opzij plaatste dit artikel op pagina 60 en het onderwerp was kennelijk dermate on-sexy voor de doelgroep van het damesblad dat er ook geen aankeiler op de voorpagina vanaf kon. |
|
|
|
|
|
Heb jij ook een onderwerp voor een column, stuur deze dan naar
ons Dit kan voor anderen veel betekenen.... |
|
 TERUG naar
COLUMNS |
|
 |